نفس

لابه لای شبای سحر شده، یاد وبلاگم افتادم ۱۴ سال پیش چقد همه چی عجیب خوب بود وقتی مرور کردم اولین پستی که ساعت صفر گذاشته بودم دیدم چقد ازین صفرها دادم و رفت و نیست و دیگه برنمیگرده و .. آرشیو تمام روزای زندگیم، با همه کامنتهایی که آدم های اون لحظه برام به یادگار گذاشتن، خواه شاد و خواه با غم ... جاش هست ... چه خوبه جای پامون همیشه مرحم باشه ... حتی وقتی توی بایگانی قلبها خاک میخوره ... واقعا زود تموم میشه ....