دلم ...

چقد به بودني نياز دارم که ديکه نبايد باشه

نميتونه باشه

درست نيست باشه

براي بودن دير شده بود

مسافرکوچولو از سفر قندهار برگشته بود با کلي درد و دل و غصه و حرف ولي گل اون با وجود اينکه اهلي اون بود ديگه گل اون نبود.

مسافرکوچولو نيابد ميرفت تا سرزمين ها رو بگرده و گلش رو تنها بذاره و به هواي اينکه خسته شده و ... مسافرکوچولو خواست برگرده خيلي زودتر از اينا ولي ديگه فکر مي کرد گلش ديگه اون بو رو نميده ... خار داشته باشه .... و همينا نذاشت که مسافر شرمنده به سياره اش برگرده و ازين سياره به اون سياره رفت تا خودشو گول بزنه..... ولي نشد.

گلش تنها بود .. خيلي غصه خورد ... بي خير از مسافرش و ...

تا اينکه به روزي خداي مهربون به خاطر قلب مهربونش يه مسافر مهربون با يه دل بزرگ اورد توي زندگيش که مراقبش باشه، که تنهاش نذاره و هميشه عاشق بوي اون باشه و تحت هيچ شرايط حتي خستگي کنار گلش بمونه

خداروشکر گلم مسافر خودشو پيدا کرده بود....

مسافرکوچولو و گلش عاشق هم بودن ولي طبق سرنوشتي که برشون رقم خورده بود هرکدومشون مالي يکي ديگه بودن.

مسافرکوچولو

همين جا، توي تولد 7 سالگيش مُرد

مُرد به اميد روزي که شايد خدا توي يه سياره ديگه اجازه بده گلش کنارش باشه ...

به اميد اون روز

خداحافظ